Interview for Volkswagen Magazine - EN (*)

© 2013 Ben Heine

(Version française à ce lien | Nederlandstalige versie hier)

INTRO: Editorial writer of the fall issue of Volkswagen Magazine, Ben Heine is a Belgian multidisciplinary artist who knows how to mix creative techniques. He is the inventor of Pencil Vs Camera, a creative concept blending drawing and photography. He also works on the human body in his Flesh and Acrylic series. Ben Heine plays with digital or traditional mediums, his artworks are always breathtaking.

Peyo Lissarrague: You have a degree in journalism, but you're a self-taught person in drawing. Is it more difficult to gain recognition from your peers in the art world?

Ben Heine: There are good and bad sides of being a self-made artist. I've certainly missed many professional opportunities and some other artists might look at me condescendingly. But it is also an amazing chance to be free from all the academic rules and dogmas. I can choose my own path. I have been drawing passionately since my early childhood. I have worked a lot. I don't believe in innate talent. You have to work with perseverance to become an expert in any discipline.

Having studied journalism, you could have become a political cartoonist, why did you choose something else?

I have a lot ot admiration for press cartoonists. It must very hard to illustrate complex political situations in a few lines. As far as I'm concerned, I prefer to express universal values instead of trivial everyday life details. I don't want to be a controversial artist and I'm not a politician. I prefer to gather rather than provoke. It is a message of love and friendship that I try to express. I  hope everybody understands the simple hidden messages I share in my images. 

You are inspired by the Surrealists, including Magritte. Do you believe Art is a game?

Yes, definitely, I think Art is a game and also a big illusion. In my work (especially in Pencil Vs Camera), I try to convey a childlike and humorous view of the world. This does not prevent me from defending deeper humanist values ​​as well.

In Pencil vs Camera, your hand or full body are part of the image composition. It is a choice?

My hand is indeed always clearly visible because I hold the piece of paper that fits into the picture. Intuitively, I felt from the beginning that it was a necessary choice to balance everything. Yet it is not a pretty woman's hand, it breaks a bit the harmony. But it was important to emphasize the contrast between imagination and reality and to show that the final artworks are not simple photomontages. I really hold a piece of paper and the drawing is always handmade. It involves a lot of work.

Your idea has since been widely adopted...

Advertising agencies have used my concept many times (in some cases, they just stole the idea...). It proves at least that it is a good concept. Pencil Vs Camera  is a series evolving permanently but it will be over soon or later, when it reaches one hundred images. I already started working on other projects such as Digital Circlism (​​portraits of celebrities with large circles) and Flesh and Acrylic (large abstract paintings with living models) and I started a musical project one year ago... a new adventure for me.

(*) Volkswagen Magazine is the official magazine of the Volkswagen car brand in Belgium. It delivers advices for Volkswagen car owners, information about the latest Volkswagen vehicles, competitions, articles about the latest technology trends, sport, art, culture and festivals. Read the above interview on Volkswagen Magazine website at this link (in French).

Editorial, interview, cover - Volkswagen Magazine (2013)

Illustration for an article in Volkswagen Magazine (2013)

© 2013 Ben Heine

Interview pour Volkswagen Magazine - FR (*)

© 2013 Ben Heine

(Nederlandstalige versie hier | English version here)

INTRO: Editorialiste de l’édition d’automne du Volkswagen Magazine, Ben Heine est un artiste multidisciplinaire qui sait jongler avec les techniques et les supports. Il mélange photo et dessin, notamment dans sa série ‘Pencil Vs Camera’, mais il travaille aussi sur le corps humain, dans ses œuvres ‘Flesh and Acrylic’. Virtuose du crayon, il utilise également volontiers le digital, passant sans difficulté de l’un à l’autre et offrant au regard des images toujours saisissantes.

Peyo Lissarrague: Vous avez fait des études de journalisme, mais vous avez appris le dessin en autodidacte. Cela rend la reconnaissance par vos pairs plus difficile?

Ben Heine: Il y a des avantages et des inconvénients à être un autodidacte. Le fait de ne pas avoir fait des études d’art poussées m’a sans doute parfois fermé des portes, et certains artistes me regardent peut-être avec condescendance. Mais c’est aussi une formidable liberté qui m’est donnée. Je peux sortir des sentiers battus, je ne suis pas prisonnier des canons académiques ou d’un enseignement typé. Et puis je dessine depuis ma plus tendre enfance, avec passion. J’ai beaucoup travaillé. Je ne crois pas vraiment au ‘don’. C’est en dessinant qu’on devient dessinateur. Avec persévérance.

Vous avez étudié le journalisme, vous êtes dessinateur… vous auriez pu choisir de devenir cartooniste d’actualité. Qu’est-ce qui vous a fait suivre une autre voie?

J’ai beaucoup de respect et d’admiration pour les dessinateurs d’actualité. Il est très difficile d’exprimer des situations complexes en quelques traits. Pour ma part, je préfère toucher à l’universel plutôt qu’aux détails du quotidien. Je ne suis pas un artiste polémique. Sans aller jusqu’à refaire le monde, c’est un message d’amour et d’amitié que j’ai envie de faire passer. Je veux parler à tout le monde, rassembler plutôt que provoquer.

Vous êtes inspiré par les surréalistes et notamment par Magritte. L’art est un jeu?

Oui je crois que nous devons mettre de l’humour dans l’art. Avoir un regard ludique, enfantin. Ce qui n’empêche pas de défendre des valeurs humanistes ou d’avoir de la profondeur.

Dans votre série ‘Pencil vs Camera’ vous jouez justement sur ces registres. Vous ne vous cantonnez pas dans l’illusion d’optique, puisque vous vous mettez en scène dans l’image. C’est un choix ?

Je fais en effet apparaître ma main dans cette série. Je tiens un dessin qui s’intègre à la photo, et ma main est bien visible. Instinctivement, j’ai dès le début senti que cela était nécessaire à l’équilibre du tout. Pourtant ce n’est pas une jolie main de femme, par exemple, ma grosse main d'homme casse un peu l’harmonie. Mais il le fallait pour aller au bout du concept et marquer l’irruption de l’imagination dans la réalité de la photo. Il fallait que l’on voit clairement que ce n’est pas un photomontage. Je tiens réellement le dessin à la main, et je cadre ma photo pour que les lignes correspondent. C’est très physique !

Votre idée a depuis été largement reprise…

Des agences de publicité notamment se sont ‘inspirées’ du concept. C’est bien, cela prouve que l’idée est bonne ! Pour moi, ‘Pencil Vs Camera’ est une série qui prendra fin un jour. Je m’arrêterai après avoir réalisé cent images. Je travaille déjà sur d’autres projets notamment ‘Digital Circlism’ où je réalise des portraits de célébrités à la manière pointilliste, mais avec des cercles de grande taille. J’ai également amorcé un travail autour du corps, ‘Flesh and Acrylic’, dans lequel je mets des modèles vivants en scène, entièrement peints et intégrés dans un trompe l’œil abstrait. Et puis j’ai commencé un projet musical il y a un an… une nouvelle aventure.

(*) Volkswagen Magazine est la publication officielle de la marque de voiture Volkswagen en Belgique. La revue propose des conseils auto, des infos sur les derniers modèles de voitures Volkswagen, des concours, mais parle aussi des tendances actuelles, de sport, d'art et de festivals. Retrouvez l'interview ci-dessus sur le site de Volkswagen Magazine à ce lien.

Editorial, interview, couverture - Volkswagen Magazine (2013)

Illustration pour un article dans Volkswagen Magazine (2013)

© 2013 Ben Heine

Interview Voor Volkswagen Magazine - NL (*)

© 2013 Ben Heine

(Version française à ce lien | English version here)

INTRO: Ben Heine, auteur van het edito in de herfsteditie van Volkswagen Magazine, is een multidisciplinair artiest die speelt met technieken en kunstdragers. Hij combineert fotografie en tekenkunst, zoals in de reeks ‘Pencil Vs Camera’, maar werkt ook met het menselijk lichaam, bijvoorbeeld in ‘Flesh and Acrylic’. Een echte virtuoos met een potlood, maar evengoed bedreven in digitale technieken. Ben Heine stapt moeiteloos van de ene wereld in de andere, en het resultaat is altijd verrassend.

Peyo Lissarrague: Je studeerde journalistiek maar leerde jezelf tekenen. Maakt dat het moeilijker om erkenning te krijgen van collega’s?

Ben Heine: Autodidact zijn, heeft zo zijn voor- en nadelen. Door het feit dat ik geen kunst gestudeerd heb, zijn er ongetwijfeld al deuren voor me gesloten gebleven. En bepaalde collega’s kijken misschien wat op me neer. Anderzijds geniet ik enorm veel vrijheid. Ik kan nieuwe wegen bewandelen, ik ben niet gebonden aan academische dogma’s of een bepaald type onderwijs. Ik teken al sinds mijn prille jeugd, met veel passie. Ik heb hard gewerkt, ik geloof niet echt in talent. Tekenaar word je door te tekenen. Door vol te houden.

Je studeerde journalistiek en je bent tekenaar… je had bijvoorbeeld ook actualiteitscartoonist kunnen worden. Waarom koos je voor een andere weg?  

Ik heb veel respect en bewondering voor actualiteitstekenaars. Het is heel moeilijk om in enkele pennentrekken complexe situaties uit te beelden. Persoonlijk leg ik me liever toe op universele zaken, niet zozeer op dagdagelijkse details. Ik ben geen artiest die graag polemiek opwekt. Ik ben geen wereldverbeteraar, maar wil wel een boodschap van liefde en vriendschap uitdragen. Ik wil iedereen bereiken, mensen samenbrengen in plaats van te provoceren.

Je laat je inspireren door artiesten zoals Magritte. Is kunst een spel?

Ja, ik geloof in humor in kunst. In een ludieke, kinderlijke kijk. Wat natuurlijk niet impliceert dat ik geen humanistische waarden verdedig of diepgang zou missen.

Dat is ook wat je doet in je reeks ‘Pencil Vs Camera’. Je verbergt je niet achter optische illusies maar figureert zelf in je werk. Is dat een keuze?  

Mijn hand verschijnt inderdaad in die reeks. Ik hou een tekening vast die in de foto geïntegreerd wordt. Ik voelde van in het begin instinctief aan dat dat nodig was om een evenwichtig geheel te creëren. Het is natuurlijk geen mooie vrouwenhand, mijn hand breekt de harmonie een beetje. Op die manier wilde ik het maximum uit het concept halen. Ik wilde een bruuske overgang creëren tussen de verbeelding en de realiteit van de foto. Zo zie je heel duidelijk dat er geen Photoshop aan te pas gekomen is. Ik hou de tekening echt vast en kadreer mijn foto zo dat de lijnen overeenkomen. Dat vraagt heel wat fysieke inspanning!

Jouw idee werd al veelvuldig hergebruikt …

Vooral reclamebureaus lieten zich al inspireren door het concept. Ik vind dat goed, dat bewijst dat het een goed idee is! Voor mij is ‘Pencil Vs Camera’ een beperkte reeks. Als ik honderd beelden heb, stop ik ermee. Ik ben momenteel al met andere projecten bezig. Voor ‘Digital Circlism’ maak ik pointillistische portretten van beroemdheden maar dan met grote stippen en cirkels. ‘Flesh and Acrylic’ is een project rond het lichaam. Ik beschilder levende modellen van kop tot teen en integreer ze in een trompe-l’oeuil. En vorig jaar startte ik een muzikaal project op… een nieuw avontuur.

(*) Volkswagen Magazine is het officiële tijdschrift van Volkswagen met auto-advies, de laatste nieuwe modellen van Volkswagen, wedstrijden maar ook lifestyle, sport en festivals. Lees dit interview op Volkswagen Magazine website.

Editorial, interview and cover in Volkswagen Magazine (2013)

Ben Heine art for an article in Volkswagen Magazine (2013)

© 2013 Ben Heine

Interview voor Tempus (*)
Hogeschool Universiteit Brussel

Creative Pro Show, Rome, Italy, November 2012

Melat Nigussie: Deze bekende Brusseleir maakt met zijn originele kunst furore op de internationale kunstscène. In Pencil vs. Camera combineert hij tekeningen en fotografie op een unieke manier. Met zijn knotsgekke en gedetailleerde tekeningen weet hij meteen je aandacht te trekken. Naast bier, chocolade en wafels kunnen we hem nu ook trots toevoegen aan onze lijst van bekende exportproducten. Hoog tijd voor een gesprek dus. 

Melat Nigussie: Je reist heel de wereld rond voor je werk. Waar ben je de voorbije maanden zoal geweest?

Ben Heine: Een paar maanden geleden was ik in Boekarest. McCann Erickson, een reclamebureau, had mij de opdracht gegeven om wat Pencil vs. Camera werken te maken voor een telefoonmaatschappij. Boekarest is echt een mooie stad. Ik was er nog nooit geweest en het was een aangename ontdekking voor mij. Onlangs zat ik nog in Lissabon voor een andere opdracht, deze keer voor Samsung. Ik tekende op één van hun nieuwe tablets in plaats van op papier. De bedoeling was om aan te tonen dat je ook met nieuwe technologieën heel creatief kunt zijn. Voor de rest heb ik ook veel tentoonstellingen gehad hier in Brussel. Op 17 november vertrek ik naar Rome voor een conferentie en binnen een paar maanden ben ik Den Haag voor de International Photo Association-conferentie. Reizen hoort bij mijn werk, maar ik doe het heel graag.

Wanneer voelde je dat je een artiest wou worden?

Het idee om een artiest te worden was altijd iets spannends en exotisch voor mij. Op mijn tiende besefte ik dat ik al mijn energie in tekenen en kunst wou steken. Vanaf dat moment heb ik mijn eigen creatieve weg proberen te zoeken. Sindsdien ben ik nooit gestopt met tekenen.

Je bent geboren in Ivoorkust en hebt daar tot je zevende gewoond. Heeft jouw kindertijd in Ivoorkust een invloed gehad op jouw werk?

Ik denk het wel. Het feit dat ik elders ben geboren heeft mee mijn persoonlijkheid bepaald en daarom vermeld ik het ook op mijn website. Mijn kosmopolitische manier van denken heeft zich daardoor ontwikkeld. Ik voel mij geen Belg, Ik voel mij geen Europeaan, maar ik voel mij wereldburger. Dat zie je ook in mijn werk. Natuurlijk hou ik ook van België. Het is een goed land met leuke mensen en de economie is niet slecht, behalve dan voor freelancers zoals mezelf. De reden waarom ik zo van reizen hou, hangt natuurlijk samen met mijn kosmopolitische visie. In mijn werk is Ivoorkust an sich niet vertegenwoordigd, maar in het algemeen is Afrika wel aanwezig.

Pencil vs. Camera is je bekendste concept. Hoe ben je op dat idee gekomen?

Tekenen en fotografie waren al lang passies van mij. Ik vroeg mij af hoe ik deze twee kunstvormen kon samenbrengen op een harmonieuze manier. De tekening in mijn hand houden en dan een foto trekken van de omgeving bleek de meest logische en esthetische manier. Het viel mij op dat mensen mijn hand niet eens opmerkten. Zij keken enkel naar de tekening en de foto. De beslissing om mijn hand in mijn foto’s te behouden was artistiek gezien heel belangrijk voor mij. Een hand is misschien niet iets moois, maar het nodigt de toeschouwer als het ware uit. Dat uitnodigend effect heeft volgens mij bijgedragen tot de populariteit van de reeks. Het leuke aan tekenen is dat het geen grenzen kent, je kan je verbeelding helemaal laten gaan. Je hoeft niet eens  te tekenen op papier, elk ander oppervlak is goed; een tablet, een tafel, de grond. Twee jaar geleden was ik de enige die zoiets als Pencil vs. Camera deed en daarom had het zo’n gigantische impact. Die hele periode was geweldig en gek. Ik kon niet geloven wat mij overkwam. Vandaag de dag heb je veel jonge kunstenaars die iets gelijkaardigs doen. De kracht van het concept zit dus in het feit dat het twee grenzeloze concepten mengt. Dat levert een explosieve cocktail op.

In Pencil vs. Camera integreer je een tekening in een foto. Vertrek je eerst vanuit de tekening of vanuit de foto?

Deze vraag wordt mij in interviews het vaakst gesteld. Iedereen wil weten hoe het allemaal in zijn werk gaat. Ik maak een tekening op een bepaalde locatie en wat later ga ik terug naar die plek om een foto te nemen met de bewuste tekening in mijn hand. De eerlijkheid gebiedt mij om telkens te vermelden dat ik achteraf sommige foto’s manipuleer in postproductie, bijvoorbeeld wanneer de belichting niet helemaal goed zit. Ik ben een perfectionist op dat vlak: ik wil geen foutjes, alles moet goed zitten.

Door wat laat je je inspireren? Welke invloeden zijn aanwezig in je werk?

Het klinkt misschien niet erg bescheiden, maar ik probeer niet al te veel invloeden te hebben in mijn kunst. Originaliteit is heel belangrijk voor mij. Inspiratie haal ik uit het dagdagelijkse leven, uit films, uit gesprekken met vrienden. Toen ik jonger was waren er wel een aantal kunstenaars waar ik naar opkeek, zoals Magritte, Banksy, Panamarenko, Andy Warhol en Damien Hirst. Kunststromingen zoals surrealisme, popart en expressionisme hebben ook een invloed op mij gehad. Ik bewonder ook het perfectionisme van de Vlaamse realisten, zoals Jan van Eyck.

Hebben jouw werken een boodschap? Zo ja, welke?

Mijn kunst bevat verschillende boodschappen. Wat ik zeker wil meegeven is dat alles mogelijk is en dat er geen grenzen zijn. Vaak zitten er ook kleine symbolen en verborgen boodschappen over liefde, leven en dood in mijn tekeningen. Ik maak ook vaak portretten van dieren: in Pencil vs. Camera vind je meer dan vijftig verschillende soorten. Mijn beelden zijn vaak licht en grappig, maar er zitten ook er ook tussen die serieuze thema’s behandelen.

Is humor een belangrijk element in je werk?

Ja, humor is zeer belangrijk, vooral in Pencil vs. Camera. Het is gemakkelijker om mensen te bereiken met humor. Mensen begrijpen dan beter wat je probeert uit te drukken. In mijn werken vind je vooral zwarte humor en sarcasme, soms ook cynisme. Zo is er bijvoorbeeld een tekening van twee ezels. De ene is een doodnormale ezel en de andere ziet er compleet geschift uit. De ene ezel vraagt zich af waarom de andere ezel er zo bizar uitziet. Voor mij symboliseert dit beeld een koppel: de ene persoon is gek en zelfs eng en de andere vraagt zich af waarom hij met zo iemand samen is. Het heeft dus ook een zeer tragisch element. De meeste mensen zien dat er niet in, maar het is wel aanwezig. Mijn beelden bestaan dus uit verschillende lagen en kunnen op verschillende manieren worden geïnterpreteerd.

Hoe belangrijk is erkenning voor je? Maak je kunst voor jezelf, of voor anderen?

Vooral voor mezelf. Ik doe niet graag commissiewerk, behalve dan voor grote merken zoals Samsung. Ik hou ervan om mijn eigen projecten te verwezenlijken. Vaak zijn opdrachtgevers ook teleurgesteld omdat ik ze niet exact kan geven wat ze willen. Het is daarentegen wel belangrijk voor mij dat mensen mijn werk goed vinden. Elke artiest wil dat toch? Mensen willen tenslotte dat anderen hun werk appreciëren. Ik zou niet met mijn kunst zijn doorgegaan als mensen niet geïnteresseerd waren en geen feedback gaven. Kunstenaars willen zoveel mogelijk mensen bereiken. Je wilt mensen én jezelf verrassen. Zo ben ik sinds een paar maanden bezig met muziek. Het is een totaal nieuwe uitdaging voor mij. Wie weet geeft het me wel andere vormen van inspiratie in mijn werk. 

Zing je dan of bespeel je een instrument?

Ik kan helaas niet zingen. Als ik morgen mijn leven opnieuw zou kunnen doen, zou ik voluit voor de muziek gaan. Muziek is zo krachtig. Ik heb vijf jaar gedrumd en heb mezelf ook gitaar leren spelen. Vroeger was ik bezig met allerlei uiteenlopende dingen, zoals sport en poëzie. Uiteindelijk heb ik gekozen voor tekenen, maar het had even goed iets anders kunnen zijn.

Is de druk groot om telkens met iets nieuws en origineels uit de hoek te komen?

Nee, helemaal niet. Ik leg ook geen druk op mezelf. Het enige wat ik wel belangrijk vind is het regelmatig vernieuwen van mijn website. Ik ben freelancer en dat gaat mij tot nu toe prima af. Het is wel hard werken: vooral de administratieve paperassen in orde brengen neemt veel tijd in beslag. Je ziet wel een zekere evolutie in mijn werk. In het begin waren mijn tekeningen redelijk eenvoudig, nu zijn ze veel complexer, gedetailleerder en mooier. Ik werk tegenwoordig gemakkelijk twee weken aan één foto. Dat heeft echter niets te maken met druk. Er zijn nu gewoon meer mensen die mijn werk volgen en ik zou mij schamen om iets te creëren dat op niets trekt. Ik wil alleen kwaliteit leveren.

Enkele jaren geleden maakte je nog politieke cartoons. Waarom ben je helemaal met cartoons gestopt, dus ook de niet-politieke?

Ik heb journalistiek gestudeerd aan de ULB gestudeerd en ben daarna overgeschakeld naar de IHECS (Institut des Hautes Études de Communications Socials). In mijn laatste jaar ben ik op Erasmus geweest in Utrecht. Mijn studies reflecteerden zich in mijn cartoons. Aan de universiteit was ik vooral geïnteresseerd in internationale politiek. Mijn cartoons gingen dan ook over internationale thema’s zoals het Israël-Palestinaconflict en de toenmalige Amerikaanse verkiezingen. Het maken van die cartoons was een vergissing. Ik ben kunstenaar en geen politicus. Dat was voor mij de negatieve keerzijde van mijn studies journalistiek. De richting op zich vond ik geweldig. Ik heb er leuke, interessante mensen leren kennen en ik zat op een uitstekende school, maar persoonlijk heeft het mij niets dan last gebracht. Ik adviseer elke kunstenaar om zich niet in te laten met politiek. Geïnteresseerd zijn in politiek is natuurlijk fantastisch, maar voor kunstenaars is het gevaarlijk.

Heb je nog iets gedaan met je diploma?

Ik heb een paar maanden voor La Libre Belgique gewerkt. Daarna heb ik ook al bedrijfsjournalist gewerkt voor grote bedrijven zoals Carrefour. Meer heb ik niet echt met mijn diploma gedaan. Ik schrijf nog steeds graag, al schrijf ik tegenwoordig vooral e-mails. Ik maak ook gedichten, misschien helpt mij dat in de toekomst wel met mijn muziek.

Wat doe je wanneer je niet aan het werk bent?

Ik breng tijd door met mijn vrouw en mijn zoon, die nu een maand en half is. Ik zou wat meer aan sport moeten doen. Reizen trekt mij ook enorm aan, maar ik heb nauwelijks vrije tijd. Als ik niet aan het werk ben, rust ik gewoon. Een paar jaar geleden had ik een agent en hij deed alle vervelende taken. Nu werk ik voor mezelf. Vooral het boekhoudkundig gedeelte van mijn werk mag je niet onderschatten. Van zodra ik wat vrije tijd heb, breng ik het door met mijn vrienden en familie.

Woon je nog in Brussel? Hou je van de stad?

Brussel is een geweldige stad. Een van de beste steden van Belgie. Ik hou vooral van de internationale sfeer, de galerijen en de musea. Enig minpunt is misschien het weer, maar voor de rest is het een geweldige stad.

Wat is je favoriete plek in Brussel om tot rust te komen of inspiratie op te doen?

Ik ga vaak naar de Jeux d’Hiver, niet ver van de ULB. Een zeer trendy bar. Het Sint-Katelijneplein met de vele pubs en cafeetjes is ook zeker de moeite. Om te ontspannen ga ik naar de parken. Ik zit urenlang aan een bureau dus van zodra ik de kans heb om te bewegen, doe ik dat ook. Een frisse neus ophalen en soms zelfs geïnspireerd raken. Heerlijk.

Tot slot, welke wijze woorden geef je mee aan onze lezers?

Werk hard, maar vergeet niet om te genieten van het leven. Ga uit en maak plezier. Ik was vroeger een serieuze student en werkte heel hard. Achteraf besefte ik dat ik wat meer plezier had moeten maken. Dus geniet van je studententijd, het vliegt zo voorbij. Blijf positief: positief denken leidt tot positieve dingen, negatief denken brengt je niets op dan negatieve dingen. Heel simpel, maar logisch. Wees ook creatief: door creativiteit leer je nieuwe dingen ontdekken.

(*) Dit interview werd gepubliceerd op Tempus, het studentenmagazine van de HUB. De Hogeschool-Universiteit Brussel (HUB) werkt met veel enthousiasme aan een gezamenlijke toekomst. De campus is een dynamische centrum van onderwijs, onderzoek, ontwikkeling en maatschappelijke dienstverlening op de as Brussel-Aalst-Gent-Sint-Niklaas.

© 2012 - Ben Heine

Portrait of
a Random
Person
.

.

© 2008 - Ben Heine

.
A portrait of a girl I made in
the city of Putte (a municipality
located in the Belgian province
of Antwerp, Flanders, Belgium),
during an art festival ("Mechel Air").
It was really fun and challenging.

.

Maggy Jacqmin and I
with a portrait of each other

.

.

We made these during an art festival ("Mechel-Air") in the city of Putte (a municipality located in the Belgian province of Antwerp, Flanders, Belgium). Thanks Maggy for the portrait!

Maggy Jacqmin is a Belgian professional caricaturist I met some months ago at a workshop by Jan Op De Beeck.

.